کل بیمار 100% - تعداد جلسه 100%

   دیابتی  سایر اندیکاسیون های UHMS

تعداد بیماران

تعداد جلسات

متوسط جلسه به ازای هر نفر

%42/48

%60/97

20/99

 %57/52

%39/03

9/91


 

                                    ترک درمان
                                                                        جلسات کامل

تعداد بیماران

تعداد جلسات

متوسط جلسه به ازای هر نفر

                               %45/51

                              %23/31

                          10/75

                                                               %54/49

                                                                   %76/69

                                                                    29/55


 

  بهبود یافته عدم بهبودی

تعداد بیماران

تعداد جلسات

متوسط جلسه به ازای هر نفر

 %93/81

%91/48

28/81

%6/18

%8/52

40/67

 


 

                                نوروپاتی                                                                                  زخم

تعداد بیماران

تعداد جلسات

متوسط جلسه به ازای هر نفر

                             %21/98

                              %11/03

                                14/45

                                                                              %78/02

                                                                            %88/97

                                                                          32/86

همانگونه که از جدول استخراج می شود در طول پنج سال گذشته 42/48% از بیماران مرکز بهار را بیماران با پای دیابتی تشکیل می دادند و مابقی را سایر اندیکاسیون‌های قطعی این درمان از طرف UHMS شامل می شدند. این در حالیست که بیماران با پای دیابتی 60/97% از جلسات را به خود اختصاص می دادند که بدین معناست که جلسات بیشتری را نیاز داشته اند. از نظر تعداد به طور متوسط هر بیمار با پای دیابتی 20/99 جلسه را طی نموده در حالیکه در سایر اندیکاسیون‌ها هر بیمار 9/91 جلسه را طی نموده است.
***
از بین بیماران مراجعه کننده با پای دیابتی، 54/49% درمان را به طور کامل که از طرف مرکز براساس هدف درمانی تعیین می گردید تشکیل می دادند و 45/51% بیماران درمان را رها نموده و مراجعه جهت ادامه درمان نداشته اند. بدین ترتیب بیمارانی که درمان را بطور کامل انجام دادند 76/69% از جلسات این گروه را به خود اختصاص دادند و بطور متوسط هر بیمار 29/55 جلسه را طی نموده، در حالیکه بیمارانی که درمان را رها نمودند 23/31% جلسات این گروه را به خود اختصاص داده و بطور متوسط هر بیمار 10/75 جلسه را طی نموده است. این بدان معناست که بیمارانی که ادامه درمان را رها نمودند، بطور متوسط فقط یک سوم جلسات مورد نیاز را طی نمودند.
***
از بین بیماران مراجعه کننده با پای دیابتی که درمان را بطور کامل انجام دادند 93/81% بهبودی کامل یافتند و 6/18% درمان به شکست انجامید. اگرچه شکست کامل، قطعاً نخواهد بود زیرا که بروز نئوواسکولاریزاسیون، قطعی و بالطبع زخم در پای مقابل تا چندین سال (تا تخریب مجدد عروقی ناشی از فعالیت تخریبی دیابت) به وقوع نمی پیوندد. بیماران بهبود یافته 91/48% جلسات را تشکیل می دادند بطوریکه بیماران با پای دیابتی بهبود یافته بطور متوسط هر یک 28/81 جلسه درمان را طی نمودند در حالی که بیمارانی که درمان را کامل طی نمودند ولی به نتیجه نرسیدند بطور متوسط هر یک 40/67 جلسه درمان را طی نمودند.
***
علت پایین بودن تعداد جلسات متوسط در بیماران بهبود یافته، هدف گذاری متفاوت در این گروه از بیماران بود بطوریکه 21/98% از بیماران بهبود یافته، بیماران با پای دیابتی بدون زخم و مبتلا به نوروپاتی بودند که دنبال کردن این هدف، فقط پانزده (15) جلسه درمان را می طلبد که این بیماران بطور متوسط 14/45 جلسه درمان را طی نمودند و این در حالیست که بیماران با پای دیابتی بهبود یافته که زخم نیز داشتند 78/02% درصد از بیماران را تشکیل داده و 88/97% جلسات این گروه را به خود اختصاص دادند و هر یک بطور متوسط 32/86 جلسه جهت بهبودی طی نمودند.
لازم به توضیح است که تمامی بیماران با پای دیابتی ذکر شده، دچار نوروپاتی بودند و همه ی بیماران (شامل با زخم یا بدون زخم) در پایان درمان، بهبودی نوروپاتی داشته و حس لمس را بطور کامل تجربه نمودند.
***
در بررسی علت رها نمودن ادامه درمان می توان به علل زیر توجه نمود:
1-    عدم تأیید درمان از طرف سایر پزشکان به دلیل عدم آگاهی ایشان از این درمان پیشرفته و دلسرد نمودن بیمار نسبت به ادامه درمان
2-    عدم همراهی بستگان بیمار نسبت به مراجعات روزانه و مستمر
3-    عدم تحمل جلسات هایپرباریک به دلیل بیماریهای زمینه ای مثل نارسایی قلب، نارسایی کلیه و ... و یا خستگی بیمار نسبت به ادامه درمان
4-    هزینه که به نظر میرسد بهانه ای نسبت به بند 1 می باشد زیرا که در ابتدا در مورد مجموع هزینه ی لازم به بیمار اطلاع رسانی می شود و بیمار بر این اساس و تأمین هزینه ی لازم، درمان را شروع می نماید.
5-    بیمار هدایت شده از طرف پزشک معالج غیر، که تعداد جلسات محدودی را جهت درمان در نظر گرفته است و بالطبع از نظر طب هایپرباریک، این جلسات محدود، درمان رها شده تلقی می شود.